Og mannen han gjekk seg i veaskog, hei fara, i veaskog,
der sat det ein ulg oppi lunden og gol, heifara, faltu riltu raltu ra.
Og mannen han tenkte med sjølve seg, hei fara, med sjølve seg,
ska tru om den ulgen vil eta meg, hei fara, faltu riltu raltu ra.
Så mannen han snudde om hesten sin, hei fara, om hesten sin.
Og kjøyrde so hemmat til garden sin, hei fara, faltu riltu raltu ra.
Og kona hao spørde til mannen sin, hei fara, til mannen sin.
Kor blei det av veden du kjøyrde til meg, hei fara, faltu riltu raltu ra.
Eg kjøyrde no slett ingen ved til deg, hei fara, ved til deg.
For ulgen han svor han sku' drepa meg, hei fara, faltu riltu raltu ra.
Men ulgen kom etter på låvetak, hei fara, på låvetak,
og mannen han opp gjennom ljoren for, hei fara, faltu riltu raltu ra.
Og mannen han spente sin boge for kne, hei fara, sin boge for kne,
so skaut han på ulgen so den falt ned, hei fara, faltu riltu raltu ra.
Så spente han føre dei folane ti, hei fara, dei folane ti,
men ulgen han sprengde alle de, hei fara, faltu riltu raltu ra.
Så spente han føre dei folane tolv, hei fara, dei folane tolv,
så køyrde han ulgen på låvegolv, hei fara, faltu riltu raltu ra.
Så flådde han ulgen og lema han sund, hei fara og lema han sund.
Han vog innpå seksten og tjuge pund, hei fara, faltu riltu raltu ra.
Av skinnet så gjorde han tolvhundre par skor, hei fara, tolvhundre par skor,
det beste paret det gav han til mor, hei fara, faltu riltu raltu ra.
Og kjøtet han salta i tunner og fat, hei fara, i tunner og fat,
og tunga han hadde til jolemat, hei fara, faltu riltu raltu ra.
Og munnen han brukte te mala korn, hei fara, te mala korn,
og øyra han brukte til tutar-horn, hei fara, faltu riltu raltu ra.
Av augo så gjorde han stoveglas, hei fara, stoveglas,
og horna han sette på kyrkja til stas, hei fara, faltu riltu raltu ra.
Og den som'kje ulgen kan nytta så, hei fara, kan nytta så,
han er ikkje verd ein ulg å få, hei fara, faltu riltu raltu ra.
